Τριάντα οκτώ εκατομμύρια δολάρια είναι η αξία του ασημιού που βρέθηκε στο ναυάγιο του βρετανικού πλοίου SS Gairsoppa και ανασύρθηκε στην επιφάνεια από την εταιρεία Odyssey Marine Exploration.Σύμφωνα με ... το Discovery News, βρέθηκαν 48 τόνοι ασημιού- 1.203 πλάκες!-στο βυθισμένο σκάφος που κειτόταν στο βυθό στον Βόρειο Ατλαντικό.
Μάλιστα η εταιρεία Odyssey λέει πως το φορτίο αυτό είναι μόνο το 20% του συνολικού όγκου πολύτιμου μετάλλου που παραμένει μέσα στο σκάφος.
Το Gairsoppa είχε βυθιστεί από γερμανικό σκάφος σε απόσταση περίπου 300 μιλίων από τη ακτή της Ιρλανδίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το φορτίο του ήταν ασφαλισμένο κι έτσι όταν οι ιδιοκτήτες αποζημιώθηκαν η κατοχή του πέρασε στη βρετανική κυβέρνηση.
Ο καλλιτέχνης Jason de Caires Taylor υλοποίησε μια καταπληκτική ιδέα, αυτή της δημιουργίας μιας υποθαλάσσιας πόλης, μίας μοντέρνας Ατλαντίδας, από την αρχή. Ο ευρηματικός καλλιτέχνης έχει φιλοτεχνήσει εκατοντάδες γλυπτά, κυρίως ομοιώματα ανθρώπων σε φυσικό μέγεθος, τα οποία και έχει βυθήσει στον πυθμένα μιας θαλάσσιας έκτασης στη Β. Αμερική. Η βασική ιδέα του project είναι η δημιουργία ενός χώρου όπου τα γλυπτά γίνονται κομμάτι του υποθαλάσσιου περιβάλλοντος και αποκτούν νέα διάσταση μέσω των φυσικών διεργασιών που τελούνται στα βάθη της θάλασσας. Τα υλικά οξειδώνονται, καλύπτονται από θαλάσσια φυτά και γίνονται το σπίτι της θαλάσσιας ζωής της περιοχής, και η θαλάσσια πολιτεία αποκτά οργανική υπόσταση. Ο Caires, στη μοναδική αυτή πρωτοβουλία, βγάζει τα γλυπτά από τις θύρες των μουσείων και μεταφέρει την εμπειρία της εικαστικής έκθεσης σε άλλο επίπεδο. Με μία τέτοια έκθεση που σου κλέβει την ανάσα, θα χρειαστείς σίγουρα αναπνευστήρα.
Επισήμως ως σκοποί των εξερευνητικών και επιστημονικών αποστολών που έχουν γίνει στην Ανταρκτική αναφέρονται η κατανόηση των κλιματικών αλλαγών και η χαρτογράφηση των εδαφών της.
Ανεπίσημα όμως πληθαίνουν τα σενάρια συνωμοσίας σύμφωνα με τα οποία οι αποστολές είναι πιθανό να γίνονται για κάποιον από τους δύο ακόλουθους λόγους: ή αναζητούν μία χαμένη μυθική πολιτεία κάτω από το στρώμα του πάγου ("Ανακάλυψαν οροσειρά-φάντασμα στην Ανταρκτική") ή ψάχνουν ανεκμετάλλευτες φυσικές πηγές.
Σε ποιά χώρα ανήκει η περιοχή της Ανταρκτικής;
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να ανατρέξουμε σε δύο επίσημες συνθήκες που υπογράφτηκαν το 1961 και ισχύουν μέχρι και σήμερα, απ’ όπου καθίσταται σαφές ότι ολόκληρη η Ανταρκτική ανήκει σε διεθνή ζώνη αφιερωμένη στην επιστήμη και την ειρήνη, ενώ απαγορεύεται να δημιουργηθεί στρατιωτική βάση ή να γίνει εξόρυξη μετάλλων.
Από την άλλη πλευρά, η Αυστραλία υποστηρίζει ότι το 42% του συνόλου της Ανταρκτικής ανήκει στη δικαιοδοσία της. Όσον αφορά τώρα στη διεθνή ζώνη, καμία άλλη χώρα δεν χρειάζεται να ζητήσει και να πάρει άδεια από την κυβέρνηση της Αυστραλίας για να φτιάξει εδώ δική της βάση. Οι δύο συνθήκες του 1961 πυροδοτούν και τα σενάρια συνωμοσίας. Εφόσον απαγορεύεται η εξόρυξη μετάλλων από την Ανταρκτική, μήπως οι ερευνητικές αποστολές που διοργανώνονται εκεί και που αναφέρουν σαν επίσημο σκοπό της μελέτη της κλιματικής αλλαγής και του φαινομένου του θερμοκηπίου, κρύβουν κάποιον άλλον στόχο; Σε μία εποχή που οι φυσικές πηγές παγκοσμίως μειώνονται αισθητά, που γίνονται πόλεμοι για τα κοιτάσματα πετρελαίου, μήπως η Ανταρκτική αποτελεί μία ανεξερεύνητη μεν, ανεξάντλητη δε, πηγή φυσικού πλούτου και ενέργειας;
Να σημειώσουμε ότι στην Ανταρκτική βρίσκονται ήδη εξερευνητικές αποστολές 22 δ��αφορετικών χωρών (μεταξύ των οποίων και χώρες που βρίσκονται σε πολλή μεγάλη απόσταση από την περιοχή, όπως είναι η Ιταλία, η Γαλλία, η Ρωσία), ενώ ιδιαίτερα οργανωμένη θεωρείται η αποστολή της Κίνας.
Τι κρύβεται πίσω από τις "ερευνητικές αποστολές" στην Ανταρκτική;
Τι αναζητούν λοιπόν όλες αυτές οι χώρες στις αποστολές τους στην Ανταρκτική; Τη λύση στο συνεχώς αυξανόμενο πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών ή πολύτιμα ορυκτά που ενδεχομένως βρίσκονται κάτω από τους τεράστιους όγκους πάγου; Το pyles.tv και η Όλγα Τάντου απευθυνθήκαν στον Υδρογράφο – Τοπογράφο, κύριο Ιωσήφ Μανουσιουδάκη.
Όλγα Τάντου: Εκτός από την επίσημη δικαιολογία, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, ότι οι 22 χώρες που βρίσκονται αυτή την στιγμή στην Ανταρκτική έχουνε πάει για να βρούνε μία λύση για τις κλιματικές αλλαγές, υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος; Όλα εκείνα τα σενάρια που ακούμε για κοιτάσματα πετρελαίου αλλά και άλλων φυσικών πηγών που δεν τα συναντούμε αλλού στον πλανήτη, θα μπορούσαν να ευσταθούν;
Ιωσήφ Μανουσιουδάκης:" Το 1959 όλες αυτές οι χώρες οι οποίες καταπάτησαν και εξερεύνησαν τα διάφορα κομμάτια της Ανταρκτικής μαζεύτηκαν όλες μαζί, συγκεκριμένα στην αρχή 12 και φτάσανε στο τέλος 46, και υπογράψανε μετέπειτα την συνθήκη της Ανταρκτικής με βάση την οποία η Ανταρκτική από εκεί που ήταν μια περιοχή προστατευόμενη δίνουν την άδεια για έρευνα και επιστημονικά πειράματα χωρίς να γίνεται χρήση όπλων.
Όμως, λάβετε υπόψη το εξής: αυτή την στιγμή υπάρχουνε κάθε μέρα τουλάχιστον δέκα κρουαζιερόπλοια τα οποία πηγαίνουνε τους τουρίστες από τις νότιες ακτές της Αργεντινής στην Ανταρκτική, απολαμβάνουν τα θερμά λουτρά από τα καυτά νερά που έρχονται από τα ηφαίστεια και τις θερμές πηγές.
Πάντως, ο κυριότερος πόλος έλξης όλων αυτών των ανθρώπων είναι κοιτάσματα ουρανίου, πετρελαίου, φυσικού αερίου και όλα τα άλλα μέταλλα από χρυσό μέχρι νικέλιο και χαλκό. Μιλάμε για μία σύγχρονη κατάσταση που θυμίζει ένα κέρας της αμάλθειας στο σημερινό πολιτισμό ο οποίος βαδίζει προς οικονομικές δυσπραγίες".
Όλγα Τάντου: Τα πράγματα αλλάξαν όμως από την στιγμή που υπογράφτηκε η συγκεκριμένη συνθήκη και βρίσκονται εκεί πέρα πάρα πολλές χώρες. Αν λοιπόν υπάρχουν αυτά τα κοιτάσματα, πού ανήκουν;
Ιωσήφ Μανουσιουδάκης:" Αυτή την στιγμή, η κάθε χώρα θεωρεί ότι στο κομμάτι το οποίο έχει δικό της claim, δηλαδή ότι είναι δικιά της ιδιοκτησία, ότι της ανήκουν και τα κοιτάσματα και οποιαδήποτε είδους εκμετάλλευση.
Μην ξεχνάμε ότι το μεγάλο θέμα της Ανταρκτικής είναι κυρίως το φρέσκο νερό. Αν σκεφτείτε ότι η θερμοκρασία στην Ευρώπη και στο σπίτι μας μπορεί να φτάσει 56 βαθμούς, δηλαδή 7 βαθμούς και 8 πάνω από τη μέση θερμοκρασία, τότε πραγματικά θα έχουμε προβλήματα ξηρασίας, ελλείψεως νερού, και τα λοιπά. Μπορεί να χρειαστεί κάποια στιγμή οι επόμενες γενιές να μετακομίσουν, να φύγουν.
Η Ανταρκτική λοιπόν αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή φρέσκου ύδατος για όλον τον πλανήτη. Έτσι, θέλουν να εκμεταλλευθούν αυτή την κατάσταση όλες αυτές οι χώρες, ακόμα και η Πολωνία. Δηλαδή αν σκεφτούμε, η Πολωνία, η Νέα Ζηλανδία, ο Καναδάς, είναι πάρα πολλές χώρες που μπορούν να λάβουν υπόψη μία μελλοντική πιθανή εγκατάλειψη ακόμα και της χώρας τους".
Δείτε στο βίντεο πλάνα από την Ανταρκτική "ντυμένα" με την μοναδική μελωδία του Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Μάτια ερμητικά κλειστά… δες, άκου, σιώπα. Από μικροί ακόμη ακούγαμε για την πανίσχυρη εξουσία που διέθετε μια «μυστική αδελφότητα», υπό την ονομασία «Μασονία» ή «Τεκτονισμός».
Σκοτεινά μυστικά, τελετουργικά, νεύματα και συνθηματικά ήταν μερικά μόνο από εκείνα τα στοιχεία που προκαλούσαν την φαντασία και δημιουργούσαν θρύλους και μύθους για άτομα και ομάδες που παίζουν την τύχη του κόσμου στα χέρια τους, σαν τα «μαρμαράκια».
Τι όμως από όλα αυτά είναι αλήθεια; Πόσο σημαντικό ή μη ρόλο παίζουν στην παγκόσμια αρένα εξουσίας οι τέκτονες και πώς αλληλοαναγνωρίζονται; Ποιοι και γιατί τους κατηγορούν, και ποια είναι τα «μυστικά» τελετουργικά μύησης.
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέσαμε σε ένα σύνολο υψηλόβαθμων αξιωματούχων του τεκτονισμού στην Ελλάδα, ενώ συγχρόνως κάναμε μια επιτόπια αυτοψία μέσα σε μασονικές στοές, για να διαπιστώσουμε ιδίοις όμασι τι συμβαίνει όταν οι βαριές πόρτες κλείνουν ερμητικά.
Ένα από τα βασικά ζητήματα που συζητήσαμε μαζί με τους τέκτονες ήταν ποιος είναι ο λόγος για να ενταχθεί κανείς στους τεκτονικούς κύκλους και τι ουσιαστικά πρεσβεύει ο τεκτονισμός. Η απάντηση ήταν κάθε άλλο παρά μυστηριώδης αφού στο σύνολό τους οι σεβάσμιοι διδάσκαλοι των στοών απάντησαν ότι πρόκειται για έναν θεσμό, βασισμένο σε παραδοσιακά πρότυπα που σκοπό έχει να προβληματίσει τον άνθρωπο, να το αφυπνίσει και να του αλλάξει νοοτροπία ζωής, ώστε να αντιμετωπίζει με κατανόηση και ανθρωπιά τους συνανθρώπους τους. Ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι που παρερμηνεύουν την φιλοσοφία του τεκτονισμού και εντάσσονται στο χώρο για προσωπικά τους συμφέροντα!
Το ερώτημα όμως που εκκρεμούσε και ίσως θα εκκρεμεί για πάντα είναι γιατί - εφόσον ο τεκτονισμός είναι τόσο καθαρός και φιλάνθρωπος θεσμός - επικρατεί η άποψη ότι ελέγχει τις τύχες του κόσμου και μάλιστα διατηρεί μια έντονη μυστικότητα γύρω από τις μυητικές τελετές; «Στόχος είναι η βίωση των λεγόμενων δραματουργικών δρωμένων ώστε ο νεομυούμενος να ζήσει και να αισθανθεί το ψυχολογικό σοκ που θα τον κάνει να αλλάξει φιλοσοφία ζωής, ερχόμενος αντιμέτωπος με τον θάνατο. Αν λοιπόν αυτά τα δρώμενα και «μυστικά» τελετουργικά δημοσιοποιηθούν τότε χάνεται η «μαγεία» της επίδρασης του μυητικού δρωμένου στην ψυχοσύνθεση του μυούμενου.» μας απάντησε ο Ανδρέας Ριζόπουλος, τέκτονας 32ου βαθμού, επί 28 χρόνια.
Ξίφη, σκοτάδια, μυστικές χειραψίες και συνθηματικά μπλέκονται σε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό με κεριά και απόλυτη τάξη. Αυστηρά και μόνο, άντρες κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, ντυμένοι στα μαύρα με λευκά γάντια που συμβολίζουν «καθαρά χέρια» συγκεντρώνονται, άλλοτε μυστικά και άλλοτε φανερά –ανάλογα με την πόλη όπου κατοικούν. Η Κέρκυρα και η Ζάκυνθος, πρωτοπόρες του τεκτονισμού φάνηκαν πιο ανεκτικές και μας επέτρεψαν να ξεναγηθούμε στο άδυτο, εκεί που μόνο οι μυημένοι μπορούν να μπουν. Ερωτήματα που απασχολούν το ευρύ κοινό βρίσκουν την απάντησή τους στην μοναδική αυτή έρευνα.
Μία περιοχή ηλικίας 65 εκατομμυρίων ετών, που εντοπίστηκε θαμμένη στο βυθό του Ατλαντικού Ωκεανού, θα μπορούσε - συμφωνα με γεωλόγους- να είναι η χαμένη Ατλαντίδα!
Μια εταιρεία μελέτης της σεισμικής δραστηριότητας στην περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού, η οποία πραγματοποιεί έρευνα για λογαριασμό πετρελαϊκών εταιρειών, με τη βοήθεια της τεχνικής της βυθομετρικής- ακουστικής απεικόνισης συγκέντρωσε υποθαλάσσια δεδομένα, τα οποία ανέλυσε σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Το αποτέλεσμα ήταν η εικόνα που βλέπετε, μία περιοχή μεγάλους γεωλογικού ενδιαφέροντος, με ποταμούς, δάση και βουνά, η οποία θα μπορούσε να είναι η χαμένη Ατλαντίδα!
"Οταν κάναμε την τρισδιάστατη απεικόνιση της θαμμένης περιοχής, είδαμε κάτι που έμοιαζε με κομμάτι ξηράς κάποιας χώρας. Θα μπορούσαμε να το πούμε απολίθωμα ενός αρχαίου τοπίου το οποίο διατηρήθηκε περίπου δύο χιλιόμετρα κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας", δήλωσε ο δρ Νίκι Γουάιτ, γεωλόγος από το Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ.
Η περιοχή τη οποία ερεύνησαν οι επιστήμονες βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10.000 τετρ. χλμ. δυτικά των νησιών Όρκνι και Σέτλαντ, ενώ δεν αποκλείουν ένα μεγάλο κομμάτι της να ενώθηκε με τα εδάφη της σημερινής Σκοτίας και να εκτείνεται μέχρι τη Νορβηγία!
Τα στοιχεία που βρήκαν τους οδήγησαν στο συμπερασμα ότι η βυθισμένη περιοχή κάποτε βρισκόταν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στη συνέχεια είχε αναδυθεί από τον βυθό, πριν βουτήξει για πάντα στα βαθιά.
Αυτό που προβληματίζει τους ειδικούς είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο πραγματοποιήθηκε η ανάδυση και στη συνέχεια η επαναβύθιση του χαμένου τοπίου. "Τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας, λένε ότι αυτό μάλλον έγινε μέσα σε διάστημα 2,5 εκ. ετών – ένα χρονικό περιθώριο ιδιαίτερα μικρό από γεωλογικής απόψεως", εξηγεί ο επικεφαλής.
Να αναφέρουμε πάντως πως η χαμένη Ατλαντίδα, αποτελεί το "ιερό δισκοπότηρο" των αρχαιολόγων, ενώ τα κονδύλια που κατά καιρούς διατίθονται για σχετικές έρευνες είναι τεράστια!
Η μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα στην σύγχρονη ιστορία της, ήταν αυτή της πολεμικής περιόδου 1941-1944. Και αν υπολογίσουμε και τα ανθρώπινα θύματα έως το 1949, η χώρα μας υπέστη τέτοια καταστροφή και συρρίκνωση, που όμοιά της δεν έχει υποστεί άλλο ευρωπαϊκό κράτος.…
Και τα υποστήκαμε όλα από Ευρωπαίους, εχθρούς και συμμάχους της περιόδου εκείνης … Είδαμε στο προηγούμενο φύλλο τα κατοχικά δάνεια των Ιταλών και Γερμανών και σήμερα θα δούμε την περιπέτεια των ελληνικών αποθεμάτων σε χρυσό, που πήραν υπό την «προστασία» τους οι σύμμαχοί μας Άγγλοι… Στην Αθήνα, στις 17 Απριλίου 1941, και ενώ οι Γερμανοί είχαν εισβάλει στη Μακεδονία, ο πρωθυπουργός Αλέξ. Κορυζής μια μέρα πριν αυτοκτονήσει κάλεσε στο γραφείο του τον διοικητή της Τραπέζης Ελλάδος Κυριάκο Βαρβαρέσσο. Του έδωσε εντολή να πακετάρει τα αποθέματα χρυσού για να αποσταλούν προς εξασφάλιση στα χρηματοκιβώτια της Αγγλίας και των ΗΠΑ, ώστε να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών. Όταν οι πρώτες πληροφορίες περί διασπάσεως της γραμμής του Ολύμπου έφτασαν στην Αθήνα, ξεκίνησε η επιχείρηση μεταφοράς του θησαυρού. ΄Ηταν 23 Απριλίου, ανήμερα του Αηγιώργη. Το πρωί ο εορτάζων βασιλιάς Γεώργιος Β΄ με τον πρωθυπουργό Εμμ. Τσουδερό έφυγαν αεροπορικώς για τα Χανιά. Και τα ξημερώματα, παρουσία του διοικητή και υποδιοικητή Κυρ. Βαρβαρέσσο και Ιω. Μαντζαβίνο και τών διευθυντών Λαζαρίδη και Κοσμίδη, κάτω από αυστηρά αστυνομικά μέτρα οι φύλακες των χρηματοκιβωτίων μετέφεραν από τα υπόγεια της Τραπέζης Ελλάδος και φόρτωσαν σε δυο καμιόνια με όλες τις νόμιμες διατυπώσεις μεγάλα κιβώτια με το χρυσό σε ράβδους και λίρες, αξίας 7,5 δίς. δρχ και όλο το συνάλλαγμα, για να φυγαδευτούν στην Κρήτη. Στην Τράπεζα αφέθηκαν μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δρχ για την αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών (πληρωμές δημοσίων υπαλλήλων κ.λ.π) Την προηγουμένη μεταφέρθηκε ο βασιλικός θησαυρός ( χρυσές κορώνες - στέμματα γάμων, χρυσαφικά, κειμήλια στολές και ρουχισμός). Ξένος ραδιοσταθμός μετέδωσε ότι 24 κιβώτια με τον βασιλικό θησαυρό του στέμματος μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Κάιρο… Ο Αγώνας κατά των Γερμανών στην Κρήτη κράτησε ένα μήνα και η κατάρρευση τους ανάγκασε να φύγουν για την Αίγυπτο. Το ίδιο έγινε και με τον κρατικό θησαυρό που φορτώθηκε στο Ηράκλειο σ’ ένα μικρό αγγλικό πλοίο, το «Slavia» με προορισμό τη Σούδα. Μόλις όμως απέπλευσε βομβαρδίστηκε από γερμανικά στούκας με αποτέλεσμα το χρυσάφι να σκορπιστεί στο κατάστρωμα. Το πλήρωμα έδωσε σκληρό αγώνα αμυνόμενο με τα πολυβόλα του και κατόρθωσε να φτάσει στη Σούδα. Εκεί, αφού συγκέντρωσαν το χρυσό τον μεταφόρτωσαν στο αγγλικό πολεμικό σκάφος «Διδώ» και το αποθήκευσαν. Ένα μέρος του πολύτιμου φορτίου καθώς μεταφερόταν σκορπίστηκε και πάλι με αποτέλεσμα να γεμίσουν τα αμπάρια λίρες. Ο Άγγλος κυβερνήτης διέταξε τους ναύτες να τις συγκεντρώσουν. Οι σκόρπιες λίρες μαζεύτηκαν, μετρήθηκαν και έλειπε μόνο μία! Το «Διδώ» με συνοδεία αντιτορπιλικού έφυγε από τη Σούδα στις 22 Μαΐου και αυθημερόν έπιασε στην Αλεξάνδρεια, όπου ο χρυσός μεταφέρθηκε κι αποθηκεύτηκε στο θησαυροφυλάκιο της Τραπέζης Αιγύπτου. Όταν αργότερα οι ελληνικές αρχές έπρεπε να φύγουν από την Αίγυπτο, η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής δέχτηκε να φιλοξενήσει τον ελληνικό χρυσό στα θησαυροφυλάκια της. Πριν την αναχώρηση, μετέβησαν στην Αιγυπτιακή τράπεζα για να πάρουν τον χρυσό. Έκπληκτοι όμως άκουσαν από τον αιγύπτιο διοικητή να τους ζητεί εντολή από την Αθήνα για να επιτρέψει την εξαγωγή του. Ο Βαρβαρέσος και ο Μαντζαβίνος έμειναν άναυδοι από αυτά που άκουγαν. Χρειάστηκαν να γίνουν διαβήματα επί διαβημάτων της ελληνικής κυβερνήσεως για να φορτωθεί τελικώς ο χρυσός σε καμιόνια και με συνοδεία αρμάτων δια μέσου της ερήμου να μεταφερθεί στο Σουέζ. Εκεί παρελήφθη από επιταγμένο εμπορικό πλοίο και μεταφέρθηκε στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής. Ειδική, φρουρούμενη αμαξοστοιχία που διέθεσε ο πρωθυπουργός στρατηγός Γιάν Σμάτς (ο οποίος βάφτισε την πριγκίπισσα Ειρήνη) μετέφερε τον θησαυρό, μετά από πολλές περιπέτειες, στο Γκέρμιστον. Ελέχθη ότι οι χρυσές λίρες θα μετατρέπονταν σε ράβδους και θα αποθηκεύονταν στο θησαυροφυλάκιο της Τραπέζης στην Πραιτόρια. Μεταπολεμικά διατυπώθηκαν δικαιολογημένες απορίες κάποιων που έλεγαν: « Άραγε οι ρίψεις λιρών που έκαναν οι Εγγλέζοι στους αντάρτες, να προέρχονται από τον ελληνικό θησαυρό; Ποιος ξέρει…» Αξιοπερίεργο είναι, πως οι υπεύθυνοι για την φρούρηση και την μεταφορά του χρυσού από πλοίο σε πλοίο και από χώρα σε χώρα, εμπιστεύτηκαν την… τύχη και δεν τον ασφάλισαν για τους κινδύνους μεταφοράς! Ο Μαντζαβίνος ήταν ο.. «δράστης» γιατί έπρεπε να καταβάλει 500.000 λίρες για ασφάλιστρα, που γλύτωσε τελικά το Δημόσιο! Ο ίδιος μάλιστα και ο Βαρβαρέσος ήταν εκείνοι που φρόντισαν μετά τη λήξη του πολέμου να επιστρέψει ο χρυσός στα θησαυροφυλάκια της Τραπέζης Ελλάδος.
Αρχαία Ατλαντίδα. Μύθος ή πραγματικότητα; Μια Ελληνική απάντηση!
Ο θρύλος για τη χαμένη Ατλαντίδα είναι ξακουστός σ΄ όλο το κόσμο. Στις παραδόσεις διαφόρων λαών μνημονεύεται σαν ένα μεγάλο νησί, με αναπτυγμένο πολιτισμό, που καταποντίστηκε στη θάλασσα, ή σα μια μεγάλη χώρα, που άνοιξε η γη και την κατάπιε!...
Κι όσοι αναφέρονταν σ' αυτή πίστευαν πως είναι απόγονοι των κατοίκων της... Όσοι ασχολήθηκαν με την Ατλαντίδα, ξεκίνησαν με το ερώτημα: Πρόκειται για μυθική ή πραγματική χώρα; Από τα πανάρχαια χρόνια αποτελούσε αίνιγμα και μυστήριο.
Σήμερα όμως εξακολουθεί να είναι αίνιγμα; Μήπως σιγά-σιγά αποκαλύπτεται; Σε πιο χώρο βρισκόταν; Τί είδος χώρα ήταν η Ατλαντίδα; Ποιοι άνθρωποι την κατοικούσαν; Τι πολιτισμό ανάπτυξαν. Πως ξαπλώθηκε η φήμη τους παντού; Ποιες ήταν οι δοξασίες τους, τα ήθη και έθιμά τους, οι νόμοι τους, η θρησκεία, η παιδεία και η κουλτούρα τους; Ποιοι ήταν οι αρχηγέτες τους; Πως την κυβερνούσαν;
Σε όλα αυτά τα ερωτήματα έρχεται ν' απαντήσει το site αυτό. Θα προβάλει επίσης, τον πανάρχαιο κόσμο. Βασική πηγή πληροφοριών θα είναι το Μουσείο Ατλαντίδας, που έχει αποθησαυρίσει και συγκεντρώνει συνέχεια πλούσιο υλικό για την Ατλαντίδα, από όλο τον κόσμο. Επίσης, θα δημοσιεύουμε όλες τις απόψεις των επιστημόνων, ερευνητών, στοχαστών κλπ που αφορούν την Ατλαντίδα.
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ;
Οι Ατλαντες ή Τιτάνες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν. Πηγές από τα πανάρχαια χρόνια επιβεβαιώνουν πως υπήρχε ένας λαός με το όνομα Ατλαντες. Ο λαός αυτός άφησε τα ίχνη του κατεσπαρμένα σε πολλά σημεία της γης. Η μνήμη του πέρασε σε πολλούς θρύλους, δοξασίες, λατρείες και παραδόσεις. Κανένας από τους αρχαίους συγγραφείς δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη του λαού που ονομαζόταν Ατλαντες.
Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς και ερευνητές παραδέχονται, επίσης την ύπαρξη των Ατλάντων, διαφωνούν όμως ως προς τον τόπο που κατοικούσε αυτός ο "περίεργος" λαός.
Από τα αρχαία χρόνια μπήκε το ερώτημα, που ζούσαν οι Άτλαντες; Αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες. Η γνώμη των πιο πολλών είναι πως ήταν θρονιασμένη σε ένα μεγάλο νησί στον Ατλαντικό ωκεανό. Αυτή είναι και η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας, όπως αναλυτικά περιγράφεται πιο κάτω.
Η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας
Αξιολογώντας το υλικό πoυ συγκεντρώσαμε για του Άτλαντες, απογυμνώνοντάς το από τις μυθολογικές επικαλύψεις και δίνοντάς του άλλες διαστάσεις στην ερμηνεία, χωρίς να επιστρατεύουμε στοχαστικές παραισθήσεις, δεχόμαστε ότι:
Η Ατλαντίδα υπήρξε στov Ατλαντικό ωκεανό και ήταν η κυριαρχούσα οργανωμένη δύναμη τη 1Οη χιλιετηρίδα π.Χ.
Την άποψη αυτή δέχεται και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" (ή Ατλαντικός Λόγος), που έγραψε το 350 π.Χ. Οι περιγραφές του Πλάτωνα στα πιο πάνω βιβλία αποτελούν συγκλονιστικά ντοκουμέντα:
Στο "Τίμαιο" ο Πλάτωνας λέει, πως μπροστά στο στόμιο που ονομάζεται Στήλες του Ηρακλή (σημείωση: σήμερα πορθμός του Γιβραλτάρ) υπήχε μεγάλο νησί με ισχυρή δύναμη, που οναμαζόταν Ατλαντίδα. Η έκταση της γης που κατείχε το νησί αυτό μπορούσε να λέγεται ήπειρος. Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) παρουσιάζει την Ατλαντίδα στενόμακρη, από ανατολή και δύση. Μπορούσε, γράφει, να τη διασχίσει, όποιος ήθελε, περπατώντας 18 μερόνυχτα. Περνώντας ύστερα με πλοίο από μερικά άλλα νησιά, να φτάσει στην απέναντι ήπειρο. Εννοεί την Αμερική.
Ο Πλάτωνας βέβαια δεν ηξερε την Ατλαντίδα. Αυτά που περιγράφει στα βιβλία του, ήταν σημειώσεις που του τις έδωσε ο Κριτίας, ο οποίος τις είχε από το παππού του που τις πήρε από το Σόλωνα. Ο Σόλωνας (639 - 559 π.Χ.) είχε επισκεφτεί τη Αίγυπτο, όπου εκεί οι ιερείς της Σάιδας του αποκάλυψαν τα πανάρχαια μυστικά που ήταν γραμμένα σε πλάκες με ιερογλυφικά αρχαιογράμματα. Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιοτάτης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα ότι οι Άτλαντες, ήρθαν από τα Δυτικά, από το μεγάλο ωκεανό.
Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου από βορρά και νότο κι΄ έφτασε μέχρι το Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν να κατακτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους...
'Ολα αυτά τα μαρτυρεί και ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος στο "βίο του Σόλωνα". Στο έργο του "Βίοι Παράλληλοι" και στη μελέτη του "περί Ίσιδος και Οσίριδος" ο Πλούταρχος μας δίνει αρκετά στοιχεία για την Ατλαντίδα και μάλιστα χρησιμοποιεί τη λέξη ιστορία όταν αναφέρεται σ' αυτήν. Επίσης σε πολλά σημεία των έργων του αναφέρεται σε διάφορες δοξασίες των αρχαίων που "καθώς λέει η παράδοση και τα γραπτά ξεκινάνε από τη χαμένη Ατλαντίδα"
Τις πλάκες αυτές ο Πρόκλος βαβαιώνει ότι τις είδε όταν ταξίδεψε στην Αίγυπτο κι επισκέθηκε το ναό της Νηήθ (Αθηνάς). Ο Πρόκλος στο βιβλίο του "Υπομνήματα στο Πλατωνικό έργο" προσθέτει: "Υπήρξε νήσος παμμεγέθης του Ατλαντικού ωκεανού εις παρωχημένους χρόνους. Ήταν έθνος εκτάκτως πολιτισμένο και ισχυρόν. Κατέκτησε μέγα μέρος της Αφρικής μέχρι την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας...". Ο Πρόκλος ισχυρίζεται ότι οι ιερείς της Νηίθ του έδειξαν αρχαιότατες στήλες με ιερογλυφικές επιγραφές και του είπαν ότι είναι αφηγήσεις για την Ατλαντίδα. Του επιβεβαίωσαν ότι κατά την τελευταία θεομηνία, όταν καταποντίστηκε η Ατλαντίδα, η Αττική και άλλες περιοχές της Ελλάδας συγκλονίστηκαν από σεισμούς. Μερικά παράλια κατακλύστηκαν από τη θάλασσα και έγιναν καταστροφές. Ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί επιβεβαιώνει ο Κράντωρας (σχόλια στον Τίμαιο).
Οι Άτλαντες εξουσίαζαν πολλά νησιά γύρω από την Ήπειρό τους, στον Ατλαντικό ωκεανό, γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του "Βιβλιοθήκη Ιστορική" και επεκτάθηκαν και στις Μεσογειακές χώρες. Αυτά τα βεβαιώνουν, συμπληρώνει εκτός από τον Πλάτωνα και οι Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Αισχύλος, Φίλωνας, Αρίσταρχος, Κράτης, Απολλόδωρος
Ο Ποσειδώνιος, δάσκαλος του Κικέρωνα, γράφει: "υπήρχαν θρύλοι πως πιο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες βρισκόταν μια μεγάλη έκταση στεριάς που αποκαλούνταν "Ποσειδωνίς" ή "Ατλάντα", πλάτους 3000 σταδίων και μήκους 2000 σταδίων
Ο γεωγράφος Μάρκελλος στη "Συλλογή αφηγήσεων Ταξιδιωτών" μιλάει για 7 νησιά του Ατλαντικού ωκεανού, το ένα από τα οποία ήταν ιερό, του Ποσειδώνα. Οι κάτοικοι ενός από τα μικρά νησιά που σώθηκαν, διατηρουσαν από τους προγόνους τους την ανάμνηση ενός εξαιρετικά μεγάλου βασιλείου που αναμαζόταν Ατλαντίδα. Αυτό κυβερνούσε όλα τα άλλα νησιά του Ατλαντικού ωκεανού.
Ο Στράβωνας στα "Γεωγραφικά" του δέχεται ότι "η Ατλαντίς νήσος εις τα απώτατα δυσμικά μέρη..." ήταν πραγματικότητα.
Τα τοπωνύμια Άτλας - Αντιάτλας (βουνά Μαρόκου), Ατιτλάν (Γουατεμάλας), Τλακοπάν, Τενοτσιτλάν, Μίτλα, Έτλα (Μεξικού) κλπ είναι όλα παράγωγα του α-τλα.
Οι φυλές Αζτλάν, Ναχουατλακάτλοι, πρόγονοι των Αζτέκων, Τολτέκων και Μάγιας και οι Θεοί τους Κουετζαλκοάτλ (ιπτάμενος), Μιξκοάτλ και Τλαλόκ και οι παραδοσιακοί τους γίγαντες Ατλάν και Τείτάνι (Τιτάνες) γνωστοί από τα πανάρχαια χρόνια και στο Μεσογειακό χώρο.
Οι παραδόσεις των λαών της Κεντρικής Αμερικής και της Β.Δ. Αφρικής, για καταποντισμό ενός μεγάλου νησιού του Ατλαντικού.
Αλλά εκτός από τις μαρτυρίες παλαιότερων, τις παραδόσεις και τη μυθολογία των αρχαίων λαών, το γεγονός ότι η Ατλαντίδα υπήρχε στον Ατλαντικό ωκεανό επιβεβαιώνεται και από σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν μετά από ανασκαφές και έρευνες.
Τα νησιά του Αιγαίου και η Ατλαντίδα(στοιχεία προϊστορίας)
Τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, στο οποίο συμπεριλαμβάνουμε και την Κρήτη, έχουν συνδεθεί ιδιαίτερα με τις παραδόσεις για τη χαμένη Ατλαντίδα.
Ο Πλάτωνας, βέβαια, που ασχολήθηκε ειδικά στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" με τον "Ατλαντικό λόγο", τοποθετεί την Ατλαντίδα "Δυτικά, πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή", δηλαδή στο χώρο του Ατλαντικού ωκεανού, Αρκετοί όμως, σύγχρονοι του 20ού αιώνα μας, ερμηνευτές του Πλάτωνα, τοποθετούν την Ατλαντίδα στο Αιγαίο και συγκεκριμένα στη Σαντορίνη (Άγγελος Γαλανόπουλος, ή στην Κρήτη (J.V. LUCE ). H θεωρία του Άγγελου Γαλανόπουλου και του Σπ. Μαρινάτου
Η θεωρία του Άγγελου Γαλανόπουλου για την Αιγηίδα συσχετίζεται με τις παραδόσεις για τη χαμένη Ατλαντίδα, όπως ανακοίνωσε ο Φωκίων Νέγρης το 1927 στην Ακαδημία Αθηνών. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή η Αιγηίδα αποτελούσε μια στεριά από την Κρήτη μέχρι το Σούνιο της Αττικής και την Εύβοια.
Αργότερα θρυμματίστηκε, από ηφαίστεια και σεισμούς και τα μεγαλύτερα κομμάτια της ξηράς βούλιαξαν σε χάος της γης και το χώρο τους κατέλαβαν τα νερά που εισόρμησαν από τον Ατλαντικό ωκεανό και από τη θάλασσα της Αιθιοπίας, ή την Τριτωνίδα λίμνη της Σαχάρας (ο Ηρόδοτος, ο Ερατοσθένης και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς γράφουν πως η έρημος Σαχάρα κάποτε ήταν λίμνη και την έλεγαν Τριτωνίδα ή Τριτονίντ). Αλλά αν υπάρχουν γεωλογικά στοιχεία για όλα αυτά, η διαμόρφωση του Αιγαίου πρέπει να έγινε εκατοντάδες χιλιετηρίδες πριν.
Δεν μπορεί να συσχετιστεί συνεπώς, με τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, που εντοπίστηκε στο χρόνο 1450 της παλιάς χρονοαρίθμησης. Το χρόνο αυτό υποστηρίχτηκε από το Σπύρο Μαρινάτο και άλλους, καταστράφηκε η Κνωσός και ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης. Γιατί, εκτός από το ισχυρότατο παλιρροιακό κύμα που υψώθηκε από την έκρηξη, επακολούθησαν αλλεπάλληλοι σεισμοί που συγκλόνισαν το Αιγαίο και επέφεραν την καταστροφή.
Ο Σπ. Μαρινάτος δεν μπόρεσε ν' αποδείξει από τα ευρήματα των ανασκαφών στη θήρα, ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν στο κομμάτι που καταποντίστηκε στο Αιγαίο πέλαγος. 'Ετσι ο Μαρινάτος στα γραφτά του αναφέρεται στο "Αίνιγμα", ή στο "Πρόβλημα της Ατλαντίδας". Διάφορες άλλες θεωρίες για το χώρο του Αιγαίου
Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιότατης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα, που μετέφερε τα στοιχεία για τον "Ατλαντικό λόγο" του Πλάτωνα, ότι τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη κατακτήθηκαν από τους Άτλαντες, που ήρθαν από δυτικό, από το μεγάλο Ωκεανό.
Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου, από βορρά και νότο κι έφτασε μέχρι τον Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν όμως να καταχτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους... (Δηλαδή τους τότε κατοίκους της Αττικής που φαίνεται είχαν κάποια ακμή).
Οι περισσότεροι από τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, όπως οι 'Ομηρος, Ησίοδος, Εύμηλος, Αισχύλος, Πίνδαρος, Ηρόδοτος, Ελάνικος και οι μετά τον Πλάτωνα, Κράντωρας, Ερατοσθένης, Απολλώνιος Ρόδιος, Αρίσταρχος, Απολλόδωρος, Ποσειδώνιος, Πλούταρχος, Οβίδιος, Πλίνιος, Στράβωνας, Παυσανίας, Πρόκλος κ.α. συμπορεύονταν στο θέμα της Ατλαντίδας έμμεσα ή άμεσα με τον Πλάτωνα.
Οι περισσότεροι επίσης, από τους νεότερους Ατλαντολόγους, από τα χρόνια της Αναγέννησης μέχρι σήμερα, με κεφαλή τον Ιγνάτιο Ντόνελλυ, δέχονται την τελευταία αυτή άποψη, ότι δηλαδή τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη κατακτήθηκαν τα πανάρχαια χρόνια από τους Άτλαντες. Η άποψη έχει πολλά στηρίγματα, αν παραδεχτούμε πως υπήρξε κάποτε η Ατλαντίδα και χάθηκε, από αιτίες φυσικές βέβαια και όχι από την οργή του Δία, όπως μετέφρασαν τα ιερογλυφικά στο Σόλωνα οι ιερείς της Σάιδας .
Τα στοιχεία των παραπάνω θεωριών αναφέρονται σε πανάρχαιους χρόνους της παλιάς χρονοαρίθμησης, πριν το μεγάλο κατακλυσμό που συνέπεσε, όπως παραδέχονται πολλοί, με τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Πως προήλθε το όνομα "Αιγαίο"
Οι ερευνητές του θέματος Ατλαντίδα και Αιγαίο, μελέτησαν κυρίως τα στοιχεία της Κρήτης και της Σαντορίνης. Αντίστοιχα στοιχεία και παραδόσεις υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου. Ακόμα και το όνομα Αιγαίο αποδίδεται σε ήρωες και αρχηγέτες, που έχουν σχέση με τους Τιτάνες-Άτλαντες.
Ο Αιγαίων ήταν κατά τη μυθολογία μας γίγαντας, γιος του Ουρανού και της Γαίας. Πρόγονος των Τιτάνων. Κατοικούσε στα βάθη του Ωκεανού. Θεωρούνταν θαλάσσιος θεός αλλά και εφευρέτης των πλοίων. Από μερικούς ταυτίζεται με τον Ποσειδώνα, που ήταν κυρίαρχος του Αιγαίου Πελάγους και αποκαλούνταν "Αιγαίος" και "αιγί-οχος", γιατί εξαπέλυε τα ορμητικά κύματα. Αυτά τα έλεγαν "αίγες" (βλ. λεξικό Σουίδα), ενώ το επαιγίζω σημαίνει σφοδρώς πνέω.
Στην αγριότητα των κυμάτων, καταλήγει, οφείλεται το όνομα Αιγαίο. Άλλη εκδοχή είναι ότι προέρχεται από τις παραθαλάσσιες πόλεις Αιγαί της Εύβοιας και της Αχαϊας, όπου λατρευόταν ο Ποσειδώνας. Τέλος λέγεται, το Αιγαίο πέλαγος πήρε το όνομά του από τον Αιγέα, βασιλιά της Αθήνας, που έπεσε στη θάλασσα, περιμένοντας το γιο του Θησέα να γυρίσει από την Κρήτη.
Η Ατλαντίδα στην Ελληνική μυθολογίαΜύθος είναι μια πλαστή ιστορία που αναφέρεται στους θεούς, ημίθεους, ανθρώπινους ήρωες, στη φύση και στο νόημα του σύμπαντος. Οι μύθοι αποτελούν τα πρώτα δημιουργήματα της ανθρώπινης φαντασίας, γι' αυτό και υπάρχουν σ' όλους τους λαούς της Γης.
Πρώτοι μυθοπλάστες όμως θεωρούνται οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι έχουν και τους περισσότερους μύθους. Με τους μύθους ασχολήθηκαν κατά την αρχαιότητα ιστορικοί και φιλόσοφοι, και ποιητές. Από τους ποιητές οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με τη καταγραφή των μύθων, στη τοτινή καθομιλούμενη Ελληνική γλώσσα, ήταν ο Όμηρος στην "Ιλιάδα" και "Οδύσσεια" και ο Ησίοδος (750-700 π.Χ.). στο έργο του "Θεογονία".
Ο Όμηρος και ο Ησίοδος δεν ήταν απλοί ποιητές. Ήταν και μέλη (μύστες) των ιερατείων και αποκάλυψαν πολλά από τα μυστικά που ήταν καταγραμμένα σ' αυτά. Τα ιερατεία ήταν αυτά που κατέγραφαν, από πολύ παλιά όλες τις ιστορίες, τις μυθιστορίες, τα συμβάντα και τα γεγονότα, σε γλώσσες ακατάληπτες από τους λαούς. Πολλές φορές ανακάτευαν τα δρώμενα με τις δοξασίες, τις επιθυμίες και τα όνειρα ή σκόπιμα άλλες φορές συγκάλυπταν ή διαφοροποιούσαν τα γεγονότα. Πρόσωπα υπαρκτά που είχαν κάνει ένα επιβλητικό έργο, παρουσιάζονταν, σαν μυθικοί ήρωες, όπως λόγου χάρη οι οικιστές αρχαιοτάτων πόλεων που φέρουν τα ονόματά τους και βρέθηκαν ερείπια αυτών των πόλεων ακόμα και επιγραφές (π.χ. Τροία).
Έτσι έγινε ένα αξεδιάλυτο μπέρδεμα ιστορικών και μυθικών προσώπων, φαινομένων και θεών. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι, όπως θα δούμε παρακάτω, για τα ίδια πρόσωπα και περιστατικά υπάρχουν διαφορετικοί μύθοι.Από τους ιστορικούς ο πιο γνωστός είναι ο Ηρόδοτος, ο οποίος γνωρίζει τις θρησκευτικές και μυθολογικές παραστάσεις και των πολιτισμένων ανατολικών λαών και συγκρίνει αυτές με των Ελλήνων.
Από τους φιλοσόφους αξιομνημόνευτοι είναι οι στωικοί, οι οποίοι ερμήνευαν τους μύθους τους σχετικούς με τους θεούς ως σύμβολα θρησκευτικών ή φυσικών εννοιών. Αργότερα, κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους, ο Ευήμερος επιχείρησε να μεταβάλει τη μυθολογία σε ιστορία. Δίδασκε ότι και οι θεοί και οι σχετικοί μ' αυτούς μύθοι αποτελούν απήχηση ιστορικών γεγονότων.
Ο Ευήμερος (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) έγραψε για τους "θεούς" πως δεν ήταν υπερφυσικά όντα, αλλά ονομαστοί πολεμιστές που πέρασαν στο θρύλο και έγιναν "θεοί".Μελετώντας τους Ελληνικούς μύθους που σώζονταν μέσα στους κατοίκους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, από το 2000 π.Χ. και εντεύθεν θα ανακαλύψουμε πολλούς θρύλους που δέχονται ότι αρκετοί παλιοί ήρωες της Ελλάδας και άλλων λαών της Μεσογείου, ακόμα και θεοί, μυθικά και ιστορικά πρόσωπα, γενάρχες και βασιλιάδες διαφόρων περιοχών της Ελλάδας, είχαν προγόνους τους Άτλαντες από τη γενιά των Τιτάνων.
Οι άγραφες παραδόσεις (μύθοι) για τον Άτλαντα, τον Ποσειδώνα, τον Κρόνο, τους Γίγαντες, τους Κύκλωπες, τους Τιτάνες και όλη τη γενιά τους, τις γοργόνες, τις αμαζόνες, αλλά και για "θεούς" όπως Δία, Ερμή, Αθηνά κ.α. που διατηρούνταν στη μνήμη μιλούν για τη σχέση τους με ένα παραδεισένιο, στη φαντασία των αρχαίων, νησί στα πέρατα της γης, δυτικά, στον Ωκεανό.
Το νησί αυτό δεν ήταν παρά η Ατλαντίδα. Οι Έλληνες, και οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί, διατηρώντας (σώζοντας) μερικές μνήμες από τη μεγάλη αυτή χώρα και την ιστορία της, προχώρησαν να μετατρέψουν πολλούς βασιλιάδες και ήρωες της σε "θεούς". Αυτό συνέβη γιατί οι λαοί πολλών χωρών και πόλεων είχαν αποικισθεί και εκπολιτιστεί από τους Άτλαντες ή άλλοι ήλθαν σε επαφή μαζί τους, χωρίς αυτό να εννοεί ότι δεν υπήρχαν και άλλοι πολιτισμένοι λαοί την ίδια εποχή ή σε προηγούμενες εποχές.
Στη θεοποίηση αυτή συνετέλεσε πάρα πολύ ο καταποντισμός της "μητρόπολης" (Ατλαντίδας) από ένα κατακλυσμό παγκόσμιο (αναφέρεται στις παραδόσεις όλων των λαών με τον ίδιο σχεδόν τρόπο), γιατί χάθηκαν τα γραπτά ντοκουμέντα, καταστράφηκαν τα περισσότερα μνημεία, τα τεχνικά έργα κ.α.. Ο παγκόσμιος κατακλυσμός δεν έπληξε με την ίδια ένταση όλα τα μέρη της γης, γι' αυτό σε πολλά σημεία διατηρήθηκαν ορισμένα έργα (π.χ. πυραμίδες).
Έτσι ξεκίνησε μια νέα γενιά ανθρώπων, και ένας νέος πολιτισμός, από τους διασωθέντες. Οι Άτλαντες κατακτητές που επέζησαν στις αποικίες, χάνοντας τη δύναμη της μητρόπολης που τους προστάτευε, σιγά -σιγά αφομοιώθηκαν από το γηγενές στοιχείο. Μετέδωσαν όμως προφορικά στις νέες γενιές την ιστορία του νησιού τους, τα κατορθώματα των αρχηγών τους και τον καταποντισμό. Η ιστορία των Ατλάντων και οι παραδόσεις της μυθοποιήθηκαν, συνδέθηκαν άρρηχτα με τις παραδόσεις των ντόπιων και αρκετοί ήρωες των Ατλάντων θεοποιήθηκαν.
Θεωρούμε ότι η ιστορία της Ατλαντίδας είναι το κλειδί της Ελληνικής μυθολογίας. Σήμερα δυναμώνει η πεποίθηση ότι οι "θεοί" της Ελλάδας ήταν ανθρώπινες υπάρξεις. Η τάση να προσδίδεις θεϊκές ιδιότητες σε μεγάλους αρχηγούς της γης είναι βαθιά φυτεμένη στην ανθρώπινη φύση.
Ο Ηρόδοτος (Ιστορία βιβλίο β') βεβαιώνει ότι οι ιερείς των Θηβών της Αιγύπτου του έδειξαν 341 καλοσιαία αγάλματα αρχιερέων που το καθένα αντιπροσώπευε μια γενιά από το παρελθόν και καλύπτουν όλα μαζί ένα διάστημα από 11340 χρόνων. Και του είπαν μάλιστα ότι πριν από αυτές τις γενιές "οι θεοί ζούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους"
Σαν πλοία έγραψαν ιστορία για την πολεμική τους ισχύ, το μέγεθος τους, τη χλιδή που προσέφεραν και τις τεχνολογικές τους καινοτομίες. Αργά ή γρήγορα όμως βρέθηκαν στο πυθμένα των θαλασσών τροφοδοτώντας το μύθο που είχαν δημιουργήσει με δοξασίες και παραδοξολογίες.
Mary Rose
Ναυπηγημένο μεταξύ 1509 και 1511, το Mary Rose ήταν ένα από τα πρώτα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού με τη δυνατότητα να βάλει ομοβροντίες. Ήταν το αγαπημένο πλοίο του Ενρίκου Ζ και σηματοδότησε την αλλαγή του βρετανικού στόλου από τα μεσαιωνικά πλωτά φρούρια στις γαλέρες που κυριάρχησαν επί Ελισάβετ Α. Στις 19 Ιουλίου 1545, ο Ενρίκος Ζ βρισκόταν στο Σάουθσι για να παρακολουθήσει τον απόπλου του Mary Rose που θα συμμετείχε σε ναυμαχίες εναντίον γαλλικών καταδρομικών. Αντίθετα, αυτό που παρακολούθησε ήταν μια καταστροφή. Το βαρύ σκάφος πήρε κλίση εξαιτίας των δυνατών ανέμων, άρχισε να παίρνει νερό από τις κάτω πόρτες των κανονιών και σύντομα αναποδογύρισε. Από τα 700 μέλη του πληρώματος μόνο τα 40 επιβίωσαν. Οι επιχειρήσεις ανέλκυσης ξεκίνησαν την ίδια χρονιά ανασύροντας κάποια από τα κανόνια, τα κατάρτια και τα πανιά αλλά σταμάτησε το 1550 αφού το πλοίο είχε ήδη καλυφθεί από τη λάσπη που θα το διατηρούσε στους επόμενους αιώνες. Η πρώτη σύγχρονη προσπάθεια για την εξερεύνηση του ναυαγίου έγινε στα μέσα του 1960 από την ομάδα του Αλεξάντερ Μακ Κι. Το 1982, περίπου εξήντα εκατομμύρια παρακολούθησαν την ανέλκυση του Mary Rose ζωντανά στην τηλεόραση. Σήμερα το πλοίο βρίσκεται σε διαδικασία συντήρησης και ψεκάζεται με ειδικά χημικά για να εμποδιστεί η διάβρωση του ξύλου. Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί εντός του 2008 και μετά θα υποστεί μια διαδικασία αργής ξήρανσης. Μέχρι τότε οι επισκέπτες του ιστορικού ναυπηγείου του Πόρτσμουθ μπορούν να θαυμάσουν τη Mary Rose που εκτίθεται σε γυάλινη προθήκη.
Titanic
Το πιο διάσημο ναυάγιο του κόσμου, ο Τιτανικός, της White Star Line, κατασκευάστηκε στο ναυπηγείο Harland και Wolff της Ιρλανδίας μεταξύ 1909 και 1911. Μνημείο πολυτέλειας για την εποχή του, διέθετε γυμναστήριο, πισίνες, γήπεδο σκουός και χαμάμ ενώ είχε συνολικό εκτόπισμα 46,328 τόνων. Αν και είχε χαρακτηριστεί ως «αβύθιστο», ο Τιτανικός ναυάγησε μετά από σύγκρουση με παγόβουνο στις 15 Απριλίου 1912, πριν ολοκληρώσει το παρθενικό του ταξίδι. Από τους συνολικά 2,208 επιβαίνοντες επιβίωσαν μόνο 712. Εξαιτίας του υψηλού προφίλ των επιβατών της πρώτης θέσης, το ναυάγιο έγινε πρώτη είδηση σε όλο τον κόσμο. Η ιδέα της εύρεσης του ναυαγίου, ακόμα και της ανέλκυσης του, χρονολογείται από το έτος της βύθισης. Ωστόσο, η πρώτη επιτυχής προσπάθεια ήταν το Σεπτέμβριο του 1985 όταν μια επιστημονική ομάδα με επικεφαλής το διάσημο ερευνητή Δρ Ρόμπερτ Μπάλαρντ εντόπισε τον Τιτανικό 323 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά της Νέας Γης και σε βάθος 3800 μέτρων. Η πιο σημαντική ανακάλυψη ήταν ότι το πλοίο είχε κοπεί στα δυο. Στο τμήμα της πλώρης, που παραμένει σχετικά ανέπαφη και στο τμήμα της πρύμνης που βρίσκεται περίπου 600 μέτρα κατεστραμμένη και παραμορφωμένη. Οι μαρτυρίες των επιζώντων της εποχής για το αν το πλοίο είχε κοπεί ή όχι καθώς βυθίζονταν ήταν αντιφατικές. Τόσο οι βρετανικές όσο και οι αμερικάνικες έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πλοίο βυθίστηκε ανέπαφο και πιθανότατα κόπηκε στα δύο σε μεγάλο βάθος. Σήμερα το ναυάγιο είναι επισκέψιμο μέσω του βαθυσκάφους MIR που ξεκινά από το Σεν Τζον του Καναδά και μεταφέρει τουρίστες στην πλώρη και τη γέφυρα όπου ο καπετάνιος Ε. Σμιθ εξέδωσε τις τελευταίες του διαταγές. Διάφοροι ιστορικοί και επιστήμονες αναφέρουν ότι οι επισκέψεις επιταχύνουν τη φυσιολογική διαδικασία διάβρωσης και ότι το ναυάγιο θα καταρρεύσει μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.
Lusitania
Αποπλέοντας από τη Νέα Υόρκη για το Λίβερπουλ, το Lusitania είχε χαρακτηριστεί το «λαγωνικό των θαλασσών». Βυθίστηκε από γερμανική τορπίλη στα ανοικτά της νότιας Ιρλανδίας στις 7 Μαΐου 1915. Με το ξέσπασμα του πολέμου, τον Αύγουστο του 1914, το Lusitania επιστρατεύτηκε από το Βασιλικό Ναυτικό και εξοπλίστηκε με 12 πυροβόλα των 6 ιντσών. Την εποχή εκείνη ήταν το πιο βαριά οπλισμένο από τα καταδρομικό του Βρετανικού στόλου που περιπολούσαν τα στενά της Μάγχης. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, επιθεωρώντας το πλοίο ως πρώτος Λόρδος της Ναυτικής Διοίκησης, έκανε το σχόλιο που αργότερα θα στοίχειωνε τον ίδιο και το πλοίο: Για μένα είναι απλώς άλλοι 45000 τόνοι «ζωντανού δολώματος». Ελάχιστα αργότερα, στις 7 Μαΐου 1915, το Lusitania, που στην πραγματικότητα ήταν 30,396 τόνων, χτυπήθηκε από τορπίλη και βυθίστηκε σε μόλις 20 λεπτά. 1201 άνθρωποι πέθαναν μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά. Ανάμεσα στις απώλειες 128 ήταν αμερικάνοι πολίτες. Το U20, το γερμανικό υποβρύχιο που εκτόξευσε την τορπίλη, αρχικά έκανε ένα γύρο από το σημείο και κατόπιν εξαφανίστηκε επιστρέφοντας στη βάση του 6 μέρες μετά. Η τοποθεσία του ναυαγίου έχει προσδιοριστεί από το 1935 ωστόσο δεν έχει ανελκυστεί. Διάφορα ευρήματα εκτίθενται στο Ναυτικό μουσείο του Μέρσισαϊντ στο Λίβερπουλ.
Bismarck
Με εκτόπισμα 50000 τόνων και μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων, το Bismarck ήταν το καμάρι του Γερμανικού Ναυτικού στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ το είχε χαρακτηρίσει ως «ένα τρομακτικό πλοίο και ένα μνημείο ναυπηγικής». Το μήκος του έφτανε περίπου τα τρία γήπεδα ποδοσφαίρου και το μέγιστο ύψος του τους 17 ορόφους. Όπως και με τον Τιτανικό το παρθενικό του ταξίδι έμελλε να λήξει άδοξα. Μετά από 8 μέρες ανελέητης καταδίωξης, το Μάιο του 1941, το πηδάλιο του αχρηστεύτηκε από μια βρετανική τορπίλη και έμεινε ουσιαστικά ακυβέρνητο. Μετά από έναν καταιγισμό πυρών βυθίστηκε παίρνοντας μαζί του την πλειοψηφία των 2200 μελών του πληρώματος. Μόνο 115 σώθηκαν. Το 1989 και έχοντας χτενίσει 200 τετραγωνικά μίλια βυθού, η ομάδα του Δρ Ρόμπερτ Μπάλαρντ ανακάλυψε το ναυάγιο του Bismarck 300 μίλια νότια του Κορκ της Ιρλανδίας και σε βάθος 5000 μέτρων. Παρά τις καταστροφές που προξένησαν τα βλήματα και οι τορπίλες των βρετανικών σκαφών, το ναυάγιο είναι σε εντυπωσιακά καλή κατάσταση. Μετά από άδεια της γερμανικής κυβέρνησης οργανώθηκαν διάφορες αποστολές για την εξερεύνηση του. Μεταξύ των επισκεπτών ήταν επιζήσαντες του ναυαγίου όπως ο Χάινριχ Κουντ και ο Χάιντς Στιγκ καθώς και ο αμερικάνος σκηνοθέτης Τζέιμς Κάμερον.
Belgrano
Η βύθιση του Belgrano ήταν ένα από τα πιο δραματικά και αντιφατικά επεισόδια του πολέμου των Φόκλαντς. Στις 2 Μαΐου 1982, το πυρηνικό υποβρύχιο του Βασιλικού Ναυτικού HMS Conqueror εκτόξευσε δύο τορπίλες κατά του πολεμικού πλοίου της Αργεντινής. 300 άνθρωποι πέθαναν από την έκρηξη και άλλοι 23 αργότερα με τη βύθιση. Οι απώλειες ήταν περίπου οι μισές για την Αργεντινή κατά τη διάρκεια του πολέμου Καθώς το πλοίο άρχισε να βυθίζεται πραγματοποιήθηκε μια από τις πιο δραματικές επιχειρήσεις διάσωσης στην παγκόσμια ιστορία. Τελικά από τους 1093 επιβαίνοντες επέζησαν 770. Το Φεβρουάριο του 2003, η National Geographic Society σε συνεργασία με το Πολεμικό Ναυτικό της Αργεντινής ξεκίνησαν μια κοινή αποστολή για την εύρεση του Ναυαγίου. Μετά από δύο εβδομάδες σε ακραίες συνθήκες, η αποστολή δεν μπόρεσε να βρει το ναυάγιο. Σήμερα πιστεύεται ότι κείτεται 180 χιλιόμετρα από τις ακτές της Αργεντινής και σε 4 χιλιόμετρα βάθος.
Επισήμως ως σκοποί των εξερευνητικών και επιστημονικών αποστολών που έχουν γίνει στην Ανταρκτική αναφέρονται η κατανόηση των κλιματικών αλλαγών και η χαρτογράφηση των εδαφών της.
Μάτια ερμητικά κλειστά… δες, άκου, σιώπα. Από μικροί ακόμη ακούγαμε για την πανίσχυρη εξουσία που διέθετε μια «μυστική αδελφότητα», υπό την ονομασία «Μασονία» ή «Τεκτονισμός».
Έπαιξαν στην τεράστια επιτυχία της δεκαετία του '80, "Γαλάζια Λίμνη". Η Brooke Shields και ο Christopher Atkins...
Σε όλα αυτά τα ερωτήματα έρχεται ν' απαντήσει το site αυτό. Θα προβάλει επίσης, τον πανάρχαιο κόσμο. Βασική πηγή πληροφοριών θα είναι το Μουσείο Ατλαντίδας, που έχει αποθησαυρίσει και συγκεντρώνει συνέχεια πλούσιο υλικό για την Ατλαντίδα, από όλο τον κόσμο. Επίσης, θα δημοσιεύουμε όλες τις απόψεις των επιστημόνων, ερευνητών, στοχαστών κλπ που αφορούν την Ατλαντίδα.
Στο "Τίμαιο" ο Πλάτωνας λέει, πως μπροστά στο στόμιο που ονομάζεται Στήλες του Ηρακλή (σημείωση: σήμερα πορθμός του Γιβραλτάρ) υπήχε μεγάλο νησί με ισχυρή δύναμη, που οναμαζόταν Ατλαντίδα. Η έκταση της γης που κατείχε το νησί αυτό μπορούσε να λέγεται ήπειρος. Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) παρουσιάζει την Ατλαντίδα στενόμακρη, από ανατολή και δύση. Μπορούσε, γράφει, να τη διασχίσει, όποιος ήθελε, περπατώντας 18 μερόνυχτα. Περνώντας ύστερα με πλοίο από μερικά άλλα νησιά, να φτάσει στην απέναντι ήπειρο. Εννοεί την Αμερική. 
Οι Άτλαντες εξουσίαζαν πολλά νησιά γύρω από την Ήπειρό τους, στον Ατλαντικό ωκεανό, γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του "Βιβλιοθήκη Ιστορική" και επεκτάθηκαν και στις Μεσογειακές χώρες. Αυτά τα βεβαιώνουν, συμπληρώνει εκτός από τον Πλάτωνα και οι Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Αισχύλος, Φίλωνας, Αρίσταρχος, Κράτης, Απολλόδωρος
Τα νησιά του Αιγαίου και η Ατλαντίδα(στοιχεία προϊστορίας)
.jpg)
